The art community has a major share of attendance among café patrons in Iran. Cafés have played a significant role in the formation of a life-style peculiar to the modern artist. These may be considered modern avatars of old teahouses (actually called qahvehkhaneh, or literally "the house of coffee") but in their current-day manifestation, modeled after their French counterparts, from which they have gotten their inspiration, they have attracted the ranks of Irani artists and intellectuals. After the revolution of 1979 the café scene lost it significance altogether. The ruling establishment decided early on that cafés were greenhouses of a western value system much in need of environmental cleanup. To the revolutionary order, the café scene was a gaseous luxury, limited to bourgeois intellectuals who, if anything, did damage to people's objectives and their realization.
However, as readers of this column have previously observed, the trend in establishing café and frequenting them has steadily increased over the past several years (the {Khatami} presidency being a landmark here as with many other trends the early revolutionary order deemed frivolous or unnecessary). But the rise in the number of cafés and café patrons in the Islamic Republic doesn't seem to have contributed greatly to any significant artistic or intellectual revival. We are, of course, taking for granted a correlation between frequenting cafés and developing peculiar artistic tastes.
The space of a café could also function as a convergence point for groups with common interests. For artist {Mehrva Arvin}, who had recently moved back to Iran and wanted to settle in her homeland, the absence of a public space where her peers could gather was sorely felt. She played with the idea of establishing a café for several years before meeting her match in {Taha Moghan}. Taha was a businessman and had a finger in the art and culture pie. She accepted Mehrva’s proposal and joined into a partnership that ultimately gave birth to a café they called 78.
Taha recalled to me that he had wanted to run a cafe early in her life. The two agreed that they wanted their joint to be near the city center (rather than the northern part of the city where the rich clientele could be courted) and they soon found their desired place off of Karimkhan Ave.
Before the National Iranian Gas Company's giant white tower moved there, ABAN St was best known for the variety of food stuff offered in its restaurants and markets. The Behjatabad produce market, where moneyed shoppers could find broccoli, fresh ginger, colored bell-peppers, avocados next to a variety of far eastern (soy sauces, sesame oils, seaweed, wasabi) and western (black olives, canned asparagus, pesto sauce) delicacies, was first in line, opening the street to well-known restaurants like Nayeb (kebab), Sören (European), Ghazakadeh (traditional), Farid (variety), and a famous, tucked away pastry shop called Hanz.
It was in a street with such reputation that Taha and Mehrva set shop. Keeping the old cobblestone floor and combining it with red travertine, owners added new touch to a familiar decoration. Tall windows invited the light to stream in and to open the inner space of the café (huge in comparison to most other coffee shops around town) where tables and chairs are found. The white wall of the café was given to artists to exhibit their works. Many recognizable names could be found next to works hung in the café.
The menu of 78 is diverse. Taha believes that the menu of a hangout must offer many items so that customers can still find something new to order after repeated visits. Mehrva compiled the food section of the menu with her great experience in cooking and Taha selected the drinks. There’s no sign of tea and natural juices among menu drinks. Instead, there is an entry seldom found at cafes in Tehran, and that is Iranian essences (araqiyyat). Nine TONICS and sherbets made of these essences are available. The most delicious among them is a sherbet called «Behesht» or Heaven (15,000 rials) assuredly not found any other place in town.
In the food category, the CREPE is available in a diverse array of choices. Sweet crepes (average price 20000 rials) and other crepes (between 20000-30000 rials) make up a major part of the menu. Completing the menu are homemade pastries, several types of sandwiches, and salads in a variety of tastes. In addition to all these, Mehrva adds something new to the menu on a daily basis and according to the time and available ingredients.
The prices are a little above the average seen at other cafes in town. If you’re there for beverages only then it will cost you around 30000 rials. However, satisfying your hunger will cost three to four thousand and you will not always see a plate loaded with food. Quite often, eating one dish will not suppress your hunger pangs.
What makes the high prices not as disturbing at 78 is service. Taha owes this to his coworkers, who regard their work as a little more than a money-earning drudge. They are all polite, neat, and quick in serving the patrons.
Mehrva Arvin and Taha Maghan are both pleased with the results of their efforts and are happy to have created an atmosphere which provides peace and energy for their patrons. Success in this collaboration makes them think forward to other projects. Mehrva is thinking of acquiring members for a club called QURMEH, which will once a month serve international dishes for its members only. The goal of this project is to work on Iranian eating habits and get them acquainted with international tastes.
Top
کافه ۷۸
سهيل شهسوارى
در میان این کافهنشینانْ جماعت فرهنگ و هنر سهم بسزایی دارند. بدون شک هرآنکه بخواهد تاریخ هنر ایران را سیر کند و اثر قهوه و کافه را در اثرش کماثر ببیند، راه به خطا رفته است به گزاف. بگذریم از این نکته که جامعه فرهنگدوستان و هنروران جوان در سالهای اخیر رشد فزایندهای داشته و همین خود تقاضا برای پاتوقهای فرهنگی را بیش از پیش فزون میکند، اما به نظر میرسد این افزایش هنرمندان قهوهخور و کافهنشین آنطورها هم باعث تندتر شدن چرخش چرخ هنر مملکت نشده است. حالا چرخاندن در این زمانه سختتر شده و یا چرخیدن خود بحثی است که آنرا به بخش هنری سایت و متخصصانش وامیگزاریم.
قهوه بیشتر طلبیدن جماعت هنر همانا و افزایش قهوهخانهها همان. پس طبیعی است که هر از گاهی کافهای در گوشهای از این شهر سر برون آورد و کانونی شود برای هنرمندان.
سالها پیش اما در پاتوقهای فرهنگی به این پاشنه نمیچرخید. کم بودند و یا حتی نبودند کافههایی که مقدمات را برای گردهم آوردن فرهنگپیشهگان و علاقهمندان به هنر را فراهم کنند. این موضوع از نظر مهروا آروين ، هنرمند ایرانی، که در آن سالها بهتازگی ترک غربت کرده و زندگی در وطن پیشه کرده بود، دور نماند و هم او در آن تصمیم گرفت تا روزی کافهای باز کند به عزم جبران این کمبود.
آروين هفت سال این ایده را با خود حفظ کرد تا روزی که از طریق یک دوست با طاها مغان آشنا شد. مغان تجارتپیشهای که دستی نیز بر آتش هنر و فرهنگ داشت به پیشنهاد آروين لبیک گفت و شراکت به تأسیس کافهای داد که نامش را ۷۸ نهادند. مغان علاقهاش به کافهداری را از کودکی به یاد میآورد. بدون شک او بهترین کسی بود که میتوانست آروين را در تحقق ایدهاش یاری بخشد. هر دو در بودن کافه در مرکز شهر اتفاق نظر داشتند و دست آخر آنرا در خيابان آبان يافتند.
خیابان آبان تا قبل از اینکه شرکت ملی گاز ايران برج سفیدش را در آن بکارد خيابان خوراکىها بود. حضور بازار میوه بهجتآباد در یک سو و رستورانهای قدیمی و نامآشنای نايب، سورن، غذاکده، و فريد از سوی دیگر آبان را به گذر خوراک تبدیل مىکرد. شيرينى فروشى «خانگى» هانس نيز در يکى از کوچههاى فرعى درش را به روى آشنايان مىگشود. از بيمارستان آبان هم نباید گذشت که سالهاست نامش را از خیابان گرفته و شهرتش را به خیابان بخشیده.
مغان و آروين خود برای طراحی کافه آستین بالا زدند. نگهداشتن سنگفرش قدیمی و ترکیبش با سنگ تراورتن قرمز آمیزشی از نوگرايىدرعیناصالت را خلق کرده و فضایی به وجود آورده که همزمان برای کافهرو آشناست و رنگ و بوی تازهای دارد. نور خوب کافه نیز، که مرهون پنجرههای بلند آن است، به باز و دلپذیر بودن فضا کمک زیادی کرده است. دیگر نکته ۷۸ سقف بلندش است که علاوه بر دلباز کردن فضا به صدای صحبت مشتریان انعکاسی میدهد که تأثیرش بر حال و هوای کافه بسیار زیاد است – حال و هوایی که در کافههای تهران بیمثال است. دیوارهای سفید کافه با کارهايى از هنرمندان ایرانی مزین شدهاند. ۷۸ این دیوارها را در اختیار هنرمندان قرار میدهد تا کارهای خود را به نمایش بگزارند. و جماعت هنرمند در ۷۸ کم نیستند. هر کس در این شهر در وادی هنر قدم میزند با نشتن در ۷۸ چهرههای آشنا از جماعت نقاش و موسیقی و ادبیات بسیار خواهد دید.
منوی ۷۸ مفصل است و متنوع. مغان معتقد است که منوی یک پاتوق باید پر و پیمان باشد تا مشتری بعد از دوباره و چندباره آمدن چیز تازهای برای انتخاب داشته باشد. بخش غذاهای منو را آروين با سابقه خوشش در آشپزی طراحی کرده و نوشیدنیها را مغان. جای چای و آبميوه طبیعی در میان نوشیدنیها خالی است، اما در عوض در منوی ۷۸ چیزی است که در کمتر کافهای در تهران یافت میشود و آنهم عرقیات ایرانی است. ۹ دمنوش و شربت که از این عرقیات ایرانی تهیه میشوند برای انتخاب وجود دارد. از همه خوشمزهتر در این بین شربتی است به نام بهشت (۱۵۰۰ تومان) که به نظر و به طعم از خوشمزهترینهای شهر است.
در سوی خوردنیها، کرپ از تنوع بسیار زیادی برخوردار است. کرپهای شیرین (با متوسط قیمت ۲۰۰۰ تومان) و کرپهای دیگر (با قیمت بین ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ تومان) سهم عمدهای از منو را تشکیل دادهاند. تکمیل کننده منو ۷۸ شیرینیهای خانگی، چند جور ساندویچ و سالاد است که همگی در شکل و مزه متفاوت جلب نظر مىکنند. علاوه بر همه اینها، آروين اقلامى را به فهرست غذاهایش مىافزايد که بسته به زمان و مکان و مواد اولیه موجود به طور روزانه تغییر میکنند.
قیمتها کمی بالاتر از میانگینی است که در کافههای شهر میبینید. اگر کافیشاپی رفتار کنید حدود ۳ هزار خرجتان است. رفع گرسنگی هم سه چهار هزار تومانی خرج دارد با این توضیح که نه در همه موارد بشقاب چندان پر و پیمانی هم پیش روی نخواهید دید و چه بسا با یکبار خوردن پالس سیری از شکم به مغزتان ارسال نشود.
آنچه که باعث میشود قیمتها منصفانه به نظر آیند سرویسی است که در ۷۸ ارائه میشود. مغان این ارزش را مدیون همکارانش است که تنها رفع نیاز مادی آنها را به ۷۸ نکشانده. همگی مودب، تمیز، و سریع هستند و بدون مزاحمت در تلاش برای آسایش مهمانانشان.
مهروا آروین و طاها مغان هر دو از نتیجه کارشان راضی هستند و از اینکه توانستهاند محیطی را فراهم آورند که به مشتریان آرامش و انرژی میبخشد خوشحالند. موفقیت در این گام مشترک آنها را به فکر قدمهای بعدی انداخته است. مهروا در فکر عضو گیری برای کلوپی بنام قرمه است که در زمانهای مشخصی در هر ماه و فقط برای اعضا، غذاهای بینالمللی سرو کند. هدف از این پروژه کار کردن بر روی عادت غذای ایرانیان و آشنا کردن آنها با مزههای بینالمللی است.
بالای صفحه
