Playwright: Tala Motazedi
Director: Arvand Dashtarai
Iranshahr Playhouse, July-August 2009
I will look at the play Dog-Silence both as a theater critic and as a general audience to bring these two views into focus:
The Script to a General Audience
Two people from the world of the dead come to inform a family of the return of the evil twin ATA to his paternal home. The only resident of this ghost house is TUBA, the other twin who hasn't left the house in 20 years. Ata has brought along a gypsy woman called MAHI, who is carrying his child. Ata believes that Mahi is a genie, much like him and his twin sister. Ata is there only to leave Mahi in the care of Tuba for childbirth. He wants to move along and find other entertainment away from home. Ata asks his sister to get rid of the child should s/he not bear a birthmark on his/her back, the way he does. Ata leaves Mahi in the ghost house. Mahi's efforts to convince Tuba to leave the house are in vain. Tuba believes that no one is destined to leave the house alive. Mahi passes away giving birth to the child. Detectives who are after the mystery of her death visit the ghost house and fall in love with Tuba. Ata's daughter grows up to ask after her mother and father. Tuba in tongue-tied. The young woman reaches 20 and yearns to take revenge on her father. Ata returns to the house to be murdered by his daughter, shortly after which Tuba also dies. At the end, Ata's daughter comes out of the house victorious, closer to salvation.
My take of the script as a general audience
I understood the story but I couldn't figure out what its message was for me. Did the story expect me to decipher all the symbolism thrown at me? I was unable to do that.
B/ The Script to a Critic
The script of Dog-Silence is rife with irreality and missing-author themes. The world that the playwright, {Tala Motazedi}, creates is a fantasy world in which everything is allowed to take place. At the same time, the direction style of {Arvand Dashtarai} uses this peculiarity of the text to get away from conventions as much as possible. At every turn, the audience comes upon a new way of looking at unfolding events. She is reminded repeatedly that she shouldn't be looking for a logical link between events. Even the way characters play out their roles is an invitation to irreality.
My take as a critic
The script and the dramaturgy are successful in creating a fantasy world and an opportunity to connect visually to the audience. The semiology of the play is also novel: the confrontation between the underworld of Ata-Tuba and the submerged world of the gypsy and her daughter. The strength of the play lies in its constant reference to the characters of these two worlds. What the script is missing, however, is theme and storyline. There is nothing that the audience can connect to, which is an indication that the confusion is intentional, as if the director and the playwright are making a point. However, these cannot be justifications for a weak story. The script is unable to keep the interest of the audience.
The Visual Attractions of the Play to a General Audience
Tableau after tableau, a collage of tableaus, the diversity of performance techniques, like glove puppet, Butoh dance, individual and collective form movements, characterization and B-movie feel, all these are the visual attractions of the play.
My take as a general audience on the visual attractions
I enjoyed the beautiful tableaus but they didn't make me see anything beyond them. In none of the performance moments was I moved by what I saw on stage.
The Visual Attractions of the Play to a Critic
The emphasis is on form. The white sheet on the floor, under which the movements of actors are detectable, creates a plethora of visual delight. The long table at the end of the stage, and the pond in the middle, provides ample space for imagination. With the progression of the play, various items like glass bottles containing colorful liquids, or sand or sewing scissors, are added to the volatile stage, enriching it with a diversity of arrangements and signs. Dress design is also a strong point of the performance. Lighting too comes to add to the capacities of the stage. Even though the choice of colorful lights is effective, it doesn't succeed in creating the rhythm and weight necessary for the play. The effort of the group to create a diverse range of performance techniques is worthy of praise. In practice, however, these techniques aren't enough to cover for the shortcomings of lighting at the same time that the openness of the set was in contrast with the atmosphere that the play was trying to convey.
My take as a critic on the performance
Now that the group insists on form and not content, I also respect that today some artists and art lovers want to see theater in this way.
The Success of the Play to a General Audience
This play neither excited me nor brought me to a realization. It failed to bring out a latent sense in me. I was just entertained.
My take as a general viewer on the success of the play
It was worthy of seeing once.
The Success of the Play to a Critic
To me Dog-Silence is a successful play in terms of box office and to some extent in employing various dramatic techniques. The intention was to make the audiences come to the theater. The fact that non-theatrical investment and the presence of popular film actors worked hand in hand, made the play successful. That film actors didn't succeed in delivering their roles properly is as such not as important.
My take as a critic on the success of the play
Where is the place of the audience in this play? Is it not true that this play takes place in a space between the performers and the audience? Why then is the audience being ignored? What is the audience's share in this play?
به نمایش سگسکوت نگاهی دوسویه است. نگاه تؤامان و همزمان یک منتقد و یک تماشاگر. به جهت انتقال بهتر منظور این دو زاویه دید را به تفکیک ذکر میکنم:
الف/ متن نمایش از دیدگاه منِ تماشاگر
دو مُرده از عالم ِ زیرزمین خبر از بازگشت یکی از دوقلوهای شیطانیشان به نام *عطا* را به خانه پدری میدهند. تنها ساکن این خانه ارواح *طوبی* خواهر دوقلوی عطا است که بیست سال است از این خانه بیرون نرفته. عطا با خود زنی کولی به نام *ماهی* را به همراه آورده که مادر فرزند هنوز به دنیا نیآمدهاش است. به عقیده عطاْ ماهی همچون خود او و طوبی انسان نیست و از جنییان است. عطا نیآمده است که بماند بلکه آمده زنش ماهی را نزد طوبی گذاشته تا فرزندش را در خانه پدری بیاورد. او خود میخواهد در جستجوی ماهیهای دیگر به سفر دور و درازش از خانه ادامه دهد. او از طوبی میخواهد در صورتی که فرزندش پس از تولد همچون خود او مُهر ماهگرفتگی بر کمر نداشته باشد او را از بین ببرد. عطا میرود و ماهی اسیر خانه ارواح و مردگان میشود. تلاش او برای قانع کردن طوبی به گریختن از این خانه بیهوده است. طوبی معتقد است هیچ کس پس از ورود به این خانه زنده از آن بیرون نرفته. ماهی بارش را به زمین گذاشته میمیرد. و کارآگاهان به جستجوی راز مرگ او سر از خانه ارواح در میآورند و عاشق طوبی میشوند. فرزند عطا بزرگ میشود و از عمه خود طوبی جویای راز مرگ مادر و نبود پدر میشود. طوبی هیچ پاسخ روشنی ندارد که به این «تخم جن» بدهد. دختر عطا که خیلی زود بیست سال از عمرش میگذرد خواهان بازگشت پدر و انتقام گرفتن از اوست و عطا به جذبه او به خانه کشیده میشود. دختر پدر را میکشد و چراغ عمر طوبی نیز با مرگ برادر خاموش میشود. در انتها دختر عطا داعیه پایان شب سیه و طلوع صبح سپید و نیاز همیشگی انسان به خدا را سر میدهد.
برداشت منِ تماشاگر از داستان
داستان را فهمیدم اما اینکه چه حرفی برای من داشت را نه! نکند از من انتظار داشتهاند نشانهها و سمبل های اجرا را تفسیر و تعبیر کنم؟ اما اجرا پر از نماد و سمبل بود. و چقدر سخت است تعبیر این همه نشانه!
الف) متن نمایش از دیدگاه منِ منتقد
متن و کلام نمایش سگسکوت بستری است برای وقوع ایدههای منطقگریز و ضدتئاتر نویسنده. دنیایی که نویسنده نمایش،{طلا معتضدی}، آن را خلق میکند دنیائی فانتزی است و هرچیزی در آن مجاز است اتفاق بیفتد.از طرفی خاصیت شیوه اجرایی کارگردان،{آروند دشتآرای}، بر این ویژگی متن تأکید گذاشته که تا آنجا که ممکن است از واقعیت بگریزد و همواره و در هر لحظه نمایش به دنبال خرق عادات باشد.تمامی اینها از این روست که به ما مدام گوشزد کنند به دنبال هیچ ارتباط منطقیای در متن نمایش نباشید.حتی شیوه بیان متن توسط بازیگران، به خصوص {پانتهآ بهرام}، در نقش طوبی بایست خرق عادت باشد و درست به همین دلیل بهرام در برخی جاها تپقهای تعمدی را چاشنی کارش میکند.
برداشت منِ منتقد از متن
متن و دراماتورژی نمایش در خلق فضای فانتزی و فرصتها و موقعیتهای بصری برای کارگردان موفق بوده. نشانهگذاری متن نیز تازه و بدیع است: تقابل دنیای زیر خاک خانواده عطا و طوبی با دنیای زیر آب زن کولی و دخترش و رفت و برگشتها و پلزدنهای دیالوگ و خود ِ شخصیتهای نمایش بین این دو دنیا نقطه قوت متن است. اما آنچه که متن از آن غافل مانده درونمایه و تم است. نمایش تم مشخص و برجستهای ندارد، که باز هم اینطور مینماید که این غفلت تعمدی و آگاهانه است، گوئی کارگردان و نویسنده به عمد نمیخواستند مفهومی را برجسته و القاء کنند. با اینهمه اینها همه به هیچ وجه توجیه ضعف متن را نمیکند متن فینفسه در جذب توجه و علاقه مخاطب به دنبال کردن ادامه نمایش ناتوان و ناقص است.
ب) جذابیتهای دیداری اجرا از دیدگاه منِ تماشاگر
تابلو پشت تابلو، کلاژ تابلوهای دیداری، تنوع استفاده از تکنیکهای اجرایی تئاتر و سینما چون شیوه عروسک دستکشی، شیوه رقص بوتو، حرکات فرم انفرادی و جمعی، شخصیتپردازی و فضاسازی فیلمفارسی، اینها همه جزو جذابیتهای دیداری اجراست.
برداشت منِ تماشاگر از جذابیتهای دیداری
از دیدن این همه تابلوهای زیبا لذت بردم اما نه چندان که هیجانی را در من برانگیزد. در هیچ یک از لحظات اجرا این تصاویر چه به لحاظ حسی چه به لحاظ فکری مرا به وجد و هیجان نیاورد.
ب) جذابیتهای دیداری اجرا از دیدگاه منِ منتقد
تکیه و تأکید اجرا بر فرم است. پارچه سفید کف صحنه که هیکلهای انسانی متحرک زیر آن قابل تشخیص است، امکان تنوع بصری زیادی را ایجاد کرده. همچنین میز بلند انتهای صحنه و حوض وسط صحنه امکان القای فضاهای متفاوتی را فراهم ساختهاند. با پیشرفت نمایش ابزار متنوعی چون بطریهای شیشهای حاوی مایعهای رنگین، یا ماسه و قیچی خیاطی، نیز به این صحنه پویا اضافه شده و صحنه را به لحاظ توانمندی جهت تنوع ترکیببندی و فضاسازی و نشانه گذاری غنا میبخشند. طراحی و انتخاب طرح و رنگ لباس از دیگر نکات قابل توجه اجراست. نورپردازی نیز به یاری امکانات بصری صحنه آمده اما استفاده از نورهای رنگی تنها در حد القای حال و هوا مفید بوده و کمک چندانی به خلق ریتم و وزن لازم هر صحنه نمیکند. تلاش گروه برای رسیدن به حد قابل قبولی از شیوه های مختلف اجرایی تئاتری که برای این نمایش برگزیدهاند ستودنی است اما در عمل این تلاش به موفقیت منجر نشده چرا که گستردگی بیش از اندازه صحنه و مرز نگذاشتن برای آن باعث شده بسیاری از توانایی های اجرا از جمله قابلیتهای نور هدر رفته و ضایع شوند ضمن آنکه بی در و پیکر بودن صحنه با فضای تنگ و تاریک نمایش در تضاد کامل قرار میگیرد.
برداشت منِ منتقد از این جنبه اجرا
حال که خود گروه اصرار به فرم دارند و نه مفهوم پس من نیز به این نظر احترام گذاشته و میپذیرم که امروزه روز برخی هنرمندان و دوستداران هنر دوستتر میدارند تئاتر را اینگونه اجرا کرده یا ببینند.
ج) میزان موفقیت اثر از دیدگاه منِ تماشاگر
این نمایش نه مرا به هیجان آورد نه آنچنان مرا به تعمق در افکارم واداشت و نه احساس خاص و خفتهای را در من بیدار کرد، تنها سرگرم شدم.
برداشت منِ تماشاگر از میزان موفقیت اثر
به نظرم ارزش یکبار دیدن را داشت.
ج) میزان موفقیت اثر از دیدگاه منِ منتقد
به نظر من نمایش سگسکوت نمایشی موفق در زمینه اقتصادگیشه و تا حدی موفقیت در تجربه کلاژ برخی شیوههای تئاتری کنار هم است. قصد گروه فروش خوب گیشه بوده که به مدد جذب سرمایهگذاری غیر تئاتری و حضور چهرههای محبوب سینمایی به این مهم دست یافته. حال دیگر ضعفهای تکنیکی اجرا از جمله مهمترینشان یعنی بازی نچسب و ضعیف بازیگران به خصوص بازیگران سینمائی این نمایش دیگر اهمیت چندانی ندارد.
برداشت منِ منتقد از موفقیت اثر
جایگاه مخاطب در این اجرا کجاست؟ مگر نه اینکه نمایش در فضایی میان گروه مجری و تماشاگران و برای تماشاگران شکل میگیرد پس چرا طرف دوم این ارتباط نادیده انگاشته شده؟ سهم تماشاگر از این اجرا چیست؟
resident of this ghost house is TUBA, the other twin who hasn't left the house in 20 years. Ata has brought along a gypsy woman called MAHI, who is carrying his child. Ata believes that Mahi is a genie, much like him and his twin sister. Ata is there only to leave Mahi in the care of Tuba for childbirth. He wants to move along and find other entertainment away from home. Ata asks his sister to get rid of the child should s/he not bear a birthmark on his/her back, the way he does. Ata leaves Mahi in the ghost house. Mahi's efforts to convince Tuba to leave the house are in vain. Tuba believes that no one is destined to leave the house alive. Mahi passes away giving birth to the child. Detectives who are after the mystery of her death visit the ghost house and fall in love with Tuba. Ata's daughter grows up to ask after her mother and father. Tuba in tongue-tied. The young woman reaches 20 and yearns to take revenge on her father. Ata returns to the house to be murdered by his daughter, shortly after which Tuba also dies. At the end, Ata's daughter comes out of the house victorious, closer to salvation. 
a fantasy world in which everything is allowed to take place. At the same time, the direction style of {Arvand Dashtarai} uses this peculiarity of the text to get away from conventions as much as possible. At every turn, the audience comes upon a new way of looking at unfolding events. She is reminded repeatedly that she shouldn't be looking for a logical link between events. Even the way characters play out their roles is an invitation to irreality. 
collective form movements, characterization and B-movie feel, all these are the visual attractions of the play. 
way.
intention was to make the audiences come to the theater. The fact that non-theatrical investment and the presence of popular film actors worked hand in hand, made the play successful. That film actors didn't succeed in delivering their roles properly is as such not as important.