He was born in 1897 in Tehran. He joined the Islamic Coalition Society, a religious-militant group that remains one of the pillars of power today, when he was in his adolescence. At the age of 23 he picked up arms to fight against the {Mohammad-Reza Shah Pahlavi} regime. In June 1921, at the age of 24, he was put into prison. When he was freed in the following year, he helped with the successful assassination of Prime Minister {Hasan-Ali Mansur} and was sentenced to death in absentia. He fought, hid, migrated, but was eventually killed by a bullet from security agents only 6 months before the victory of the Iranian Revolution of 1979.
Had he been alive he would've been 70. Chances are that he would also have either been behind bars or in house arrests (as many stalwart revolutionaries are today). It could also be that he would've been the head of a foundation or organization. At best, he was now writing his memoirs. Had he been alive, no boulevard or street would've been named after him.
ANDAZGOO Blvd is in north Tehran. It runs parallel to the Alborz Mountain Range and connects SHARIATI St (the second major north-south street in Tehran) to FARMANIEH. Residential towers now populate the intersection of Farmanieh and Andarzgoo and the area has one of the most expensive real estates in the city.
The length of the boulevard has several places for cars to do U-turns. Tehran traffic "engineering" is unique in offering these turnarounds. It was during the mayoral office of {Mahmood Ahmadinejad} that these turnarounds caught on. It was a quick fix to do away with several traffic lights. Similar quick fixes became hallmarks of Ahmadinejad command, though many ultimately backfired.
What Is a Dowr-dowr?
Dowr-dowr or cruising is one of the favorite pastimes of young Tehranis. It is done with a car, otherwise it is considered cheap. The car should be a nice model, otherwise you would stand out, and people wouldn't have time to peep into each other's cars -- the reason they are there in the first place. You also need to be carefree and wear strange dress to engage in dowr-dowr. You must wear heavy make-up, be you a man or woman.
And you may wonder why this dowr-dowr on Andazgoo? This action, dowr-dowr, formerly known as "going for a ride", used to take place on AFRICA St several years back, but traffic as well as morality authorities made it impossible for young Tehranis to do it at leisure. It consists of driving your car, preferably with friends of the same sex, though you can also do it by yourself, in circles for hours on end. Many factors affect dowr-dowr, among them, time of day and weather conditions.
Andarzgoo is a busy street in the afternoons. Why? Because of dowr-dowr and AMIR SHOKOLAT, which is a take-away coffee-shop-hot-chocolate place. Everyone shows up to buy ice cream and coffee and many other fancy objects like Swiss Army knives, designer mugs, flashlights and lighters.
My Car, Andarzgoo, Amir Shokolat and I
In my daily, or nightly, commute, I have to pass Andarzgoo. I always find myself, when I reach the boulevard, surrounded by expensive cars driven by 20 to 35 year-olds, whose face would attract my attention. I had heard the term dowr-dowr before. Even during the tempestuous post-election (June 2009) days, when many Tehranis were out on the streets finding a way to demonstrate, Andarzgoo was filled with cars doing circles.
In traffic, I would try to remember the name of cars -- Mercedes S-Class, C-Class, Toyota Land Cruiser (4-doors and 2-doors), Tucson, Sportage, BMW 5, 6, 7, 8 and X Series, Lexus, and recently Porsche Cayenne.
On a weekday night we went to see Trial on the Street, a new film by {Masoud Kimiai}, and afterwards we had the itch to cruise the streets of the city. We drove our Pride (by Kia Motors) to Amir Shokolat and parked it between a 300,000 dollars SLK and 120,000 Lexus SUV. The parking attendant gave us a look but decided to go to another car with two blond women as its passengers. On the sidewalk outside Amir, a dozen men and women were standing. All eyes turned to us. They were checking us out. We were happy to have drawn so much attention to ourselves.
Several customers were in their jogging suits, possibly coming, we thought, from a good day's workout. Addidas and Nike were there in full glory, in azure or blue. A lady was wearing pink overalls with Louis Vuitton bags and shoes. A gentleman was wearing a fur coat, possibly of rabbit, and they were all looking at us.
Other people joined us with their jogging suits and it was then that I realized jogging suits are in fashion, why no one can workout with that make-up. This is 11:45 pm, mind you, on a December weekday.
A white Beemer parked but no one was looking in their direction. Couple of guys got out and someone asked them if they had come for dowr-dowr.
Three Nights Later
It was a Thursday night. We had gone to mid-town to buy cold cuts. Tehranis sometime go to the opposite part of town to buy specialties, like ham, skewered liver, or even underwear. It could be that you can find many of these items in your local store, but it's fun to hop in your car and go buy it from the other side of town. Anyhow, we went to ANDRE meat shop to buy half a pound of ham.
On our way back, we expected to see Andarzgoo packed with dowr-dowr cars again; but no, several "brothers" in plain clothes or in camouflage dress, with chaffiyas, the Palestinian scarf, had set up a check point on the other side of boulevard from Amir. Few cars were to be seen on that night. It was sad. It was as if life had come to a standstill. A short, angry man who took himself very seriously was leading the brothers in their mission to stop debauchery and corruption. He would point to a car, have it stopped, take the car papers (insurance and titles) and have their unlucky passengers come to get it from a police station or something.
Needless to say that on the northern side of this boulevard, a few hundred meters across from Amir Shokolat, there is a hosseiniyeh, a sanctuary for the Martyr of Karbala. A hug bus is usually parked there, so you can't really see its green sign.
در سال ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد. در نوجوانی به جمعیت موتلفه اسلامی پیوست. در ۲۳ سالگی به قیام مسلحانه علیه رژیم شاه پرداخت. در خرداد سال ۱۳۴۲، یعنی در ۲۴ سالگی، به زندان افتاد. در سال ۱۳۴۳ پس از آزادی از زندان، در ترور {حسنعلی منصور} مشارکت داشت و غیاباً به اعدام محکوم شد. او مبارزه کرد. پنهان شد. مهاجرت کرد. اما در شهریور ۱۳۵۷، کمتر از ۶ ماه قبل از پیروزی انقلاب ایران توسط ماموران امنیتی شناسایی و به ضرب گلوله کشته شد.
اگر زنده بود حالا ۷۰ ساله بود، شاید مغضوب بود و در حصر خانگی به سر میبرد. شاید هم عضو یک ارگان، رئیس یک سازمان و متولی یک بنیاد بود و در بهترین حالت مشغول نوشتن خاطرات، و هیچ بلوار و خیابانی به نامش نبود. اما هیچکدام اینها نیست. اینک نامش را در *ویکیپدیا* مییابید و نتیجه جستجوی نامش در تارنمای گوگل، ۴۵ صفحه به ازای هر صفحه ۱۰ لینک خواهد بود. او زنده نیست اما ۴۵ صفحه در *گوگل*، هفتهشت خط در ویکیپدیا و یک بلوار در تهران و شاید خیابان و کوچهای در ایران به نامش هست.
*بلوار اندرزگو*، شمال تهران . این بلوار به موازات رشته کوه البرز، خیابان قدیمی *حکمت* را که از *شریعتی* آغاز میشود، متصل میکند به خیابان *فرمانیه*. تقاطع اندرزگو با فرمانیه و *کامرانیه* را چندین برج احاطه کرده و کوه نور است که قرار بوده بدرخشد اما فقط هست چون خیلی بلند است و خب دیده میشود.
این بلوار چندین دوربرگردان دارد و جوانان برومند تهرانی از اقصی نقاط شهر بزرگ در شبانگاهان میآیند و «دوردور» میکنند.
دوردور چیست؟
دوردور عملی است سرخوشانه و عجیب. این عمل باید با خودروانجام شود وگرنه چیپ و سطح پایین است. خودرو باید مدل بالا باشد و گرنه همه شما را نگاه میکنند به جای اینکه همدیگر را نگاه کنند. شما هم باید سرخوش و عجیب باشید. لباستان، آرایش سر و صورتتان، چه مرد و چه زن، باید خیلی باشد. نمیتوانم بگویم غیرمتعارف چون متعارف همین خیلی است.
و چرا دوردور در اندرزگو؟ این دوردور با نام سابق ماشینسواری و دور زدن خالی در *جردن* سابق، *آفریقای* فعلی، صورت میگرفت. به نظر میآید تعداد دوربرگردانهای اندک جردن عمل دوردور را غیر ممکن میساخت و جوانان برومندی که حالا باید خیلی رویشان حساب کنیم، همینطوری، این بلوار را برای دوردور انتخاب کردهاند. البته امکان پارک به میزان زیاد و نوع منطقه که کمتر اداری و سیاسی است نیز نقش دارد و البته آب و هوا نیز باید در نظر گرفته شود.
اندرزگو در ساعات عصر بسیار پرترافیک است. چرا؟ چون دوردور و *امیرشکلات* خیلی جذاب است و همه میآیند که هات چاکلت و قهوه و بستنی دور هم بخورند و دوردور کنند.
من، ماشینم، اندرزگو و امیرشکلات
رفتوآمد روزانه و البته گاهی شبانه من از همین بلوار اندرزگو است. راهی که از کنار پارک *قیطریه*، قبل از آتشسوزی، منتهی می شود به چراغ راهنمای ۳ زمانه تقاطع فرمانیه و کامرانیه و بعد خانه. تردد خودروهای چند ده میلیونی که جوانان حدود ۲۰ تا ۳۵ سال آنها را میرانند و چهرههای آنان همیشه جلب نظر میکرد و واژه دوردور را هم چندین بار شنیده بودم. حتی در دوران پرتلاطم پس از انتخابات هم از میزان دوردور و تعداد این خودروها کاسته نشده بود. ناگفته نماند که در روزهای تبلیغات انتخاباتی باز این بلوار با همه جا فرق داشت. دوردوریها بودند و سبزها و سفیدها و رنگهای دیگر هم رد میشدند که بروند به کارشان برسند. یک تلاقی بامزهای رخ میداد و بعضی دوردوریها می مانند و بعضی میرفتند تا انتخابات....
در ترافیک که میماندم نام و ظاهر خودروها را بهخاطر می سپردم. بنز ای کلاس، سی کلاس یا همان کوپه،پرادو دو در،پرادو ۴ در، توسان، اسپورتیج، ب.ام.و. سری ۵ و ۶ و ۷ و ۸ و ایکس تری، لکسوزو تازگیها پورشه و فراری و گاهی پراید.
در شبی از شبهای وسط هفته رفتیم به دیدن فیلم محاکمه در خیابان، این خیابان است که تو را میخواند و ما هوس دوردور کردیم. پراید سواران خسته رفتیم امیر شکلات در اندرزگو. میان یک بنز اس.ال.کی. ۳۰۰ میلیونی و یک لکسوز شاسی بلند ۱۲۰ میلیونیپارک کردیم. پارکبان به ما که در حال ترک خودروی نقرهایمان بودیم نگاه کرد و رفت تا بانویی بلوند و بانویی بلوندتر و البته بلندتر را جای پارک بدهد. پیاده رو در تصرف ۱۰-۱۲ زن و مرد، دختر و پسر، بود. همه نگاهها به سوی ما چرخید. بد نگاه میکردند. سوزی گداکش/سگکش از بلندیهای البرز میآمد توی شهر. اما آنها ایستاده بودند و هاتچاکلت و قهوه و کاپوچینو و بستنی میزدند.
گاهی زیر چشمی ما را میپاییدند. ما به هم نگاه میکردیم و از این همه توجه خوشحال بودیم.
چند تایی انگار از ورزشگاه یا پیادهروی آمده بودند. گرمکن ورزشی تنشان بود. یکی نایک و یکی آدیداس. یکی طوسییکی آبی. خانم تپلی هم بارانی صورتی داشت و کیف و کفش لوییویتان و با آقایی که یک پالتوی پوست خرگوش تنش بود به ما نگاه میکردند.
چند نفری که به ما ملحق شدند همه گرمکن پوشیده بودند. تازه دوزاریام افتاد گرمکن مد شده. کسی با آن آرایش به قول معروف میکآپآرتیست ورزش نمیکند، تازه بکند همه پخش و پلا میشود. موهای ژل زده پسران در ورزش و دویدن از حال میرود. اینها چیزهایی بود که من در ساعت ۱۱:۴۵ یک شب خیلی سرد آذرماه از اندرزگو آموختم.
یک بنز سفید ال چی چی پارک کرد. هیچکس نگاهش نکرد. برو بچ پیاده شدند. ما را نگاه کردند. و یکی گفت: اومدین دوردور؟ صدایش هنوز توی گوشم هست. هیچکس او را ندید. او هم هیچ کس را ندید ما بد جوری توی ذوق میزدیم.
سه شب بعدتر
شب جمعه بود. رفتیم از یک کالباسفروشی عزیز و با حال در *کریمخان* کمی ژامبونجات بخریم. ما که در تهران زندگی میکنیم گاهیبرای خرید بعضی چیزها دلمان میخواهد برویم به سر دیگر شهر. این چیز میتواند ژامبون باشد، کتاب، یک لباس زیر و حتی یک جوراب و حتی برای خوردن یک سیخ، نه بیشتر، جگر میروند به *افسریه*، برای پیراشکی میرفتند به *پیراشکی خسروی* در *جمهوری* و برای دلمه به *لقمهویلا*. ممکن است همه این چیزها در نزدیکی خانهمان باشد اما به نظرمان آنجایی که میرویم یک چیز دیگر است. این یک توضیح بود برای رفتن ما به کریمخان برای خرید ۲۰۰ گرم بیکن از آندره در *میرزای شیرازی*.
بههرحال پیشبینی میکردیم دوردوریها آمده باشند و کلی اندرزگو شلوغ باشد. اما نه، برادرانی با لباسهای مختلف از شخصی گرفته تا آلاپلنگی و کماندویی و چفیه به گردنها دو طرف بلوار را به صورت، به قول برو بچ، چکپوینت، بسته بودند. پرنده پر نمیزد... میزد ولی باید موجه میبود تا بگذارند که بگذرد. غمانگیز بود. زندگی از حرکت ایستاده بود. گرچه قبلاً گردشگرانی داشت زندگی در بلوار اندرزگو. کاشف بهعمل آمد آقای نسبتاً قد کوتاهی که خیلی هم جدی و خشن بود، دستور توقف خودروها را میدهد و از هرکس خطایی سرزده باشد کارت ماشین و مدارک دیگر را میگیرد و دیگر سروکار با کرامالکاتبین همین منطقه خواهد بود. البته اطلاع دقیقی از چگونگی ماجراهای فردا صبح فرزندان برومند در دست نیست و اطلاعات موجود هم کمی تا قسمتی افسانهزده است مانند نام آن آقای نسبتا قدکوتاه جدی و خشن: ابنعلی.
پینوشت: در همین بلوار در حاشیه شمالی آن، امیر شکلات در جنوب بلوار قرار دارد، یک حسینیه هست. *حسینیه کربلا*. همیشه یک اتوبوس بزرگ آنجا پارک کرده جوری که نمیتوانی تابلوی سبز آن را ببینی.
