"These days, relationships have become flaccid. Friendships are gutted. People have drifted apart." The young man was saying this to his friend, whom he had met not too long ago. They were walking together along VALIASR Street, the main thoroughfare of the city, which has, in the past few months, become a little quieter. He always enjoyed being with her. He no longer felt lonely. He thought that he would always have at least this friend to rely on. He was, as such, appreciating every moment of this walk, and this was by and large a one way feeling -- the need for getting away from loneliness was simply too strong on his side.
Their conversation revolved around relationships much like their own, around the blight that was infesting social interactions -- temporary acquaintances, the Facebook phenomenon, the distance separating individuals. The boy was proud that he had been able to establish a rich and wholesome relationship with someone he liked.
Of course, they didn't spend all the time talking about relationships. They talked about less serious things, too. What attracted their attention was the number of policemen on the streets. Strange enough, the police were not hassling them. It could be that they had more important things on their hands, they boy thought to himself.
When they reached an ice cream place along their way, the boy suggested that they each get one. He went inside, bought a couple, and came back out with the ice creams, only to notice the absence of the girl. He looks for her for the next several minutes but couldn't find a trace. He placed the ice creams on a bench and started dialing her number, "The subscriber cannot be reached…." He hung up and dialed again. He cursed the mobile system and started pacing the street. The ice creams were melting on the bench. He asked several people whether they had seen the girl standing there only a few minutes ago. He saw a peddler at the cross-section, "No, I haven't seen her, but if you want bootlegged CDs I have all kinds -- the latest dance music…." The boy said something in contempt and moved on, but his mind was still with the peddler and the copyright law! It seemed strange to him that he should be thinking of copyright under the circumstances.
After a few more minutes of looking around, he went towards home dejected. Several hours later he tried her number again, "Welcome to IranCell. To select Persian please press…."
«این روزها روابط خیلی سست شده. دوستیهای الکی. اصلاً مردم از هم دور شدن،» اینها را جوان به دوستش میگفت. دوستی که مدت خیلی زیادی از آشناییاش با او نمیگذشت. پابهپای هم در *ولیعصر* طویل و به تازگی کمی خلوت شده قدم میزدند. پسر همواره از معاشرت با او لذت میبرد. احساس میکرد از تنهایی در آمده و از این به بعد یک نفر را همیشه در کنار خود دارد. به همین دلیل اهمیت زیادی به دختر مقابل خود میداد و این اهمیت در اکثر مواقع یک طرفه بود. نیاز برای رفع تنهایی از یک طرف بسیار قویتر بود.
صحبتشان بیشتر پیرامون روابطی مشابه خودشان بود. از آفتی که تعاملات اجتماعی را فرا گرفته است. آشناییهای زود گذر،پدیده فیس بوک، دوری آدمها. پسر همواره به خود مینازید که توانسته رابطه عمیق و سالمی با شخص مورد علاقهاش ایجاد کند.
البته کاملاً هم وقتشان صرف صحبتهایی به این خشکی نشد. از در و دیوار هم برای هم میگفتند. مسئلهای که توجهشان را جلب کرده بود تعداد زیاد ماموران انتظامی در خیابان بود و عجیبتر از آن اینکه گیری به آنها نمیدادند. پسر با خود فکر کرد حتما مسئلهای مهمتر از همراه بودن دو جوان غیرهمجنس در جامعه پیدا شده است!
وقتی به یک بستنیفروشی در سر راهشان رسیدند پسر پیشنهاد داد که چیزی با هم بخورند و داخل رفت تا بستنی تهیه کند. بعد از مدتی با دست پُر بیرون آمد و متوجه غیبت دختر شد. چند دقیقهای اطراف را نگاه کرد اما اثری از او نبود. بستنیها را روی نیمکت گذاشت و موبایل خود را از جیب در آورد و شماره دختر را گرفت. «تماس با مشترک مورد نظر...» قطع کرد و دوباره تلاش کرد. نه، نمیگرفت. زیر لب فحشی نثار مخابرات کرد و شروع کرد به گشتن خیابان. بستنیها هم روی نیمکت آب میشد. به هر کسی میرسید سؤالی میکرد اما کسی او را ندیده بود. وسط چهارراه دستفروشی را دید و احساس کرد که او باید حتماً دختر را دیده باشد. جلو رفت و سؤال کرد. «نه، ندیدمش. اما سیدی آهنگ بخوای دارما، آهنگای جدید و شاد ایرانی.» پسر طعنه ای زد و دور شد، اما ذهنش هنوز پیش دستفروش بود و احیای قانون کپی رایت در سر هر چهار راه! برای خودش هم مسخره بود که آن لحظه به همچین چیزی فکر میکند.
بعد از چند دقیقهای متر کردن خیابان و کوچههای اطراف نا امید به سمت خانه حرکت کرد. شب، بعد از حدود سه ساعت، تلفن را برداشت و دوباره شماره دختر را گرفت: «بوق... بوق... به امتیان ایرانسل خوش آمدید. برای انتخاب زبان فارسی....»
