Our city is not known for being hospitable to people from diverse backgrounds and many are forced to lead a double or multiple life because of this. In recent years, however, and with the change in demography, one can observe a shift in social tectonics, one that has given way to more plastic subcultures. Now you see people who don't feel obliged to hide their wants and preferences. If they are not entirely transparent, at least they show parts of their personality -- or that which they like to be -- to others.They are also observing others and trying to be tolerant of difference. Public spaces are slowly welcoming this show of difference, too, and you can see pockets within the city that reveal diverse identities that in the years past couldn't be seen.
Until a couple of years ago, frequenting cafés was one those activities that seemed on the verge of extinction but has enjoyed a second life. Those who used to prefer the comfort of their houses, spent alone or with a limited group of friends, can now go out, to cafés that reflect their preferences. The number of cafés and public gathering places has seen a marked increase, and, with it, choice has entered the picture.
Along KESHAVARZ Blvd, somewhere between governmental and office buildings, a couple of friends (public intellectuals I like to call them) have started a café to not only earn a living but also to get something going. Underneath layers of of pollution and buried beneath several gray high-rise buildings, Café Prag is a place where people can sit around a table and socialize. The menu is substantial, from hot and cold food to snacks and drinks. The service is good, if a little slow, and the prices are reasonable -- neither expensive nor cheap. A middle class student can afford to sit down for a cup of tea or more. The dishes are tastefully arranged on the plates and in most cases they are tasty too. Tea with cake is a good example of pleasing arrangement and the soup, the eggplant sandwich, and the vegetable pie ("kuku") examples of good cooking. Both cakes and sandwiches are homemade, and this you can tell right away with most of the cooked items, although the pasta dish is sometimes not so seasoned or the cutlet will taste like straight from a factory.
Other than the smoke-filled atmosphere, which is hell for non- and heaven for smokers, the ambience is friendly and warm. The space is large and there are many tables, but this doesn't mean that you will easily find room to sit. Café Prag is hangout to many and it is bound to attract even more people, as the conversations are sometimes heated and there are a few games like chess to keep people pinned to their seats. This can mean that the owners do not ask people to leave. The last page of the menu is an indication that owners do not simply think of the "business" aspect of their business. In this page, other than the hours of the café (Saturday to Thursday, 11 am to 9:45 pm and Fridays, 11 am to 7:30 pm), you read that the owners are happy to help others to establish their own hangouts. They also ask their guests to think of other guests in busy hours.
On most Tuesdays, Prag plays host to several young musicians, who in the scarcity of public venues, or lack thereof, are eager to find unfamiliar ears. There is no pressure to listen to the music and it all depends on the musicians to work their instruments. This same attitude of consideration for diverse taste in music is seldom followed in regular café hours, when the owners usually play the music that they like, and they play it loud, without considering whether it fits with the atmosphere or not, to the point that sometimes the customers have to shout their words out to hear each other in the cacophony of sounds. Since the owners are young themselves, the situation can get chaotic.
The atmosphere of Café Prag is more like a private party where guests are sitting around different tables, enjoying legal drinks and food. A voice tells me that this party won't last too long, but this voice is drowned in the sound of loud music and vivid conversations.
For the Noruz Hollidays, Café Prag is open from 7 Farvardin (28 March) in its regular hours.
شهر ما از آن شهرهاست که سابقه چندان خوبی در پذیرش گوناگونی آدمها ندارد و خیلیها ناچار به زندگی دوگانه و چندگانه مشغولند. اما انگار این شهر هم کمکم در گذر سالها و با تغییر آدمها پوست میاندازد و ظرفیت بیشتری از خود نشان میدهد. حالا کسانی را میبینی که اگر نه همه آنچه هستند یا میخواهند باشند که گوشهای از خودِ خودشان را بروز میدهند و به تماشای دیگران میگذارند. دیگرانْ همچنان که مشغول آشکار کردن خودند آن لایه زیرین آدمهای دیگر را میچشند و اگر خیلی با مزاجشان ناسازگار نباشد مدارا میکنند. حالا نرمنرمک فضاهای عمومی برای افراد گونهگون شکل میگیرد و از گوشه کنار شهر هویتهایی آشکار میشود که تا چندی پیش برای شهر وجود نداشتند چون بر چهره شهر دیده نمیشدند.
کافهگردی و کافهنشینی از آن رفتارهای رو به انقراضی بود که چند سالیست جان دوباره گرفته و هر روز متداولتر میشود. آدمهایی که عادت کرده بودند کنج خانه بشینند و به حکم خاصیت خانهنشینی تنها باشند یا با افراد معدود و معلومی مراوده داشته باشند که خانه جای هر نامحرم نیست، دیگر یکسره چنین نیستند و میتوانند بخشی از مراودات خود را به کافهای منتقل کنند که با سلیقه و ذائقه آنها همخوان است. در این بین با آدمهای جدیدی آشنا میشوند و گاهی مجبور به تحمل شرایط و اشخاصی هستند که در چهاردیواری اختیاری اجباری به تحملشان نبود.
اگر تا چند وقت پیش تعداد و تنوع این کافهها به قدری نبود که گنجایش تعداد و گونهگونی آدمهای شهر را داشته باشد اما گویا حالا کافهها بیشتر شده و آدمها شانس بالاتری برای یافتن جای دنج مناسب حال خود دارند.
جایی در مرکز شهر آنجا که ساختمانهای اداری با دانشگاهها و دفاتر شرکتها در هم آمیخته، در امتداد بلوار کشاورز چند جوان جامعهگرا جایی برای خود و دوستان و همفکران خود جور کردهاند تا شاید هم کسب و کاری باشد و هم فال و هم تماشا. در زیر لایه غبار و آلودگیهای تهران و مدفون در پای ساختمانهای بلند خاکستری شده از دود و دم شهر «کافه پراگ» در «پاساژ سامان» جاییست که این آدمها دور هم مینشینند و قهوه و کیک و عرقیات میخورند. منوی کافه پراگ مفصل است. از نوشیدنی گرم و سرد گرفته تا خوراکی سرپایی و غیر آن. سرویسدهی مناسب اما کمی کند وقیمتها معقول است. ارزان نیست اما گزاف هم نیست. در حد توان یک دانشجوی طبقه متوسط است که دستش به دهانش میرسد. خوراکیها همیشه با سلیقه چیده میشوند و در بیشتر موارد خوش طعم و خوردنیاند. چای و کیک مثال خوبی از سلیقه و سوپ و تُست بادمجان و کوکوی سبزی شاهد خوبی از خوشخوراکی خوردنیهای کافه پراگ است. غذاها و کیکها خانگی است، که میتوان این خصوصیت را در برخی از آنها چشید. حالا اگر این وسط پاستایی خوب مغزپخت نشده بود یا کتلت طعم محصولی کارخانهساز داشت زیاد تعجب نکنید.
غیر از هوای پُر دود سیگار که برای سیگاریها بهشت برین است و برای غیرسیگاریها عذابی علیم. فضای کافه گرم و صمیمی و البته جادار است. «جادار» نه به آن معنا که کافه پراگ بیشتر وقتها جا دارد؛ کم نیستند آنهایی که کافه پاتوق همیشگیشان است و اگر نه هر روز که بیشتر روزهاسری به کافه میزنند و شاید ساعتها به بحث و جدل با دوستان مشغول شوند. در کافه مجله و کتاب و چند بازی فکری برای سرگرمی و وقتگذرانی هم هست و این شاید به آن معناست که کافهدار و کافهچی در پی زود بیرون کردن کسی نیستند.صفحه آخر منوی کافه هم نشان از این دارد که اهل کافه مشتاق ارتباطند و غیر از اعلان ساعات و روزهای کار که شنبه تا پنج شنبه یازده صبح تا یک ربع به ده شب، و جمعه یازده تا هفتونیم عصر است، خبر از این دارد که پراگیها برای کمک به راهاندازی کافههای دیگر هم پایهاند و همچنان که آمادگی کافه برای نمایش آثار هنری را اعلام میکند از مشتریان میخواهد که در ساعات شلوغی کافه هوای کافهچیها را داشته باشند.
کافه پراگ بیشتر سهشنبهها میزبان چند جوان نوازنده هم هست تا در قحطی عرصه عمومی برای ارائه کارشان فرصتی پیدا کنند تا چند شنونده آشنا و غریب صدای ساز آنها را بشنوند و ببینندتوجهی جلب کارشان میشود یا نه. اجباری به گوش دادن کار نوازندگان نیست و اینکه صدای سازها گوشی به خود میگیرد یا نه به جذابیت کار خود نوازندگان بستگی دارد. به عکس آزادمنشی اعمال شده از طرف کافهچی در رفتار مشتریان با نوازندگان، گویی در انتخاب موسیقی محیطْ کافهچی چندان به فکر دیگران نیست و موسیقی دلخواه خود را فارغ از اینکه به حال و هوای کافه میخورد یا نه با صدای بلند پخش میکند. چنانکه مشتریان خیلی وقتها در همهمه کافه و موسیقی نامتناسب به ناچار با صدای بلند حرف میزنند. اغلب مشتریها چون کافهچیهای خود جوانند و اوضاع آشفتهایست.
محیط کافه پراگ بیشتر شبیه یک مهمانی صمیمی دور چند میز است که خوردنی و نوشیدنیهای آن همه مجازاند. صدایی در گوشم میگوید این مهمانی خیلی طول نمیکشد. صدا اما در همهمه بحث و آوای موسیقی گم میشود.
در ایام عید سال نو، کافه از هفتم فروردینماه ۱۳۸۹ در همان ساعتهای قبلی باز است.
café to not only earn a living but also to get something going. Underneath layers of of pollution and buried beneath several gray high-rise buildings, Café Prag is a place where people can sit around a table and socialize. The menu is substantial, from hot and cold food to snacks and drinks. The service is good, if a little slow, and the prices are reasonable -- neither expensive nor cheap. A middle class student can afford to sit down for a cup of tea or more. The dishes are tastefully arranged on the plates and in most cases they are tasty too. Tea with cake is a good example of pleasing arrangement and the soup, the eggplant sandwich, and the vegetable pie ("kuku") examples of good cooking. Both cakes and sandwiches are homemade, and this you can tell right away with most of the cooked items, although the pasta dish is sometimes not so seasoned or the cutlet will taste like straight from a factory. 
There is no pressure to listen to the music and it all depends on the musicians to work their instruments. This same attitude of consideration for diverse taste in music is seldom followed in regular café hours, when the owners usually play the music that they like, and they play it loud, without considering whether it fits with the atmosphere or not, to the point that sometimes the customers have to shout their words out to hear each other in the cacophony of sounds. Since the owners are young themselves, the situation can get chaotic. 
