انسان موجود عجیبی است. از خودش اسطوره‌ها و افسانه‌هایی می‌سازد و توقع خودش را از خودش بالا می‌برد، آنقدر بالا که اگر توقع‌اش از آن بالا ول شود، اول از همه روی سر خودش خراب می‌شود. یک نمونه‌اش همین جمله «خواستن توانستن است» که در ظاهر در همه زبان‌ها و فرهنگ‌ها هم معنا دارد. گاهی آنقدر این جمله بی‌معنی و غیرممکن است که دیوانه می‌شوم، مثلاً در مورد تلاش من برای ساختن یک بازنمایی تصویری مناسب از عید امسال در ذهنم. دوست دارم، «می‌خواهم»، وقتی به عید امسال فکر می‌کنم، تصویر مهمانی بزرگ روز اول عید در خانه مادربزرگم در اصفهان یادم بیاید، که با بچه‌های کوچک فامیل قر می‌دادیم، بالا و پایین می‌پریدیم و «سوسن خانوم» رو می‌خوندیم، یا اصلاً دلم می‌خواهد یاد تهران خلوت و تمیز بیفتم، و خیلی چیزهای دیگر. به جایش تنها چیزی که «می‌توانم» به یاد بیاورم، تصویر اشک‌آلود یک مرد میانسال با موهای جوگندمی است که «دلش برای مادرش تنگ شده» و چهار پنج تایی از غمگین‌ترین ترانه‌هایش را انتخاب می‌کند تا به ریش برنامه نوروزی که به آن دعوت شده، بخندد: {محسن نامجو}. یا «می‌خواهم» سبزی لطیف و کم پشت، راه تهران‌اصفهان را به یاد بیاورم، سبزی کویری، اما تنها چیزی که «می‌توانم» به یاد بیاورم، کم‌آبی زاینده رود است، وقتی که روی پل محبوبم، پل مارنان (شما فکر کنید خواهر کور و کچل سی و سه پل و پل خواجو)، ایستادیم و پسر خاله‌ام برایم توضیح داد که قصد دارند بستر رودخانه را تنگ کنند تا بتوانند با آبش «کاری انجام بدهند»، راست می‌گویند آبی که فقط روان باشد و به کاری نیاید، در سرزمین «سدها»، به درد هیچ کس نمی‌خورد. می‌بینید که «خواستن» ربطی به «توانستن» ندارد، حتی دوست دارم و «می‌خواهم»، یک بوی بهاری را در ذهنم تازه کنم، بوی خاک تازه باران خورده، همراه با بوی گرده‌افشانی درخت‌ها و گل‌ها، اما آلرژی بهاری دست از سرم بر نمی‌دارد و هیچ بویی را احساس نمی‌کنم. من یک تصویر بهاری «می‌خواهم»، سبز و شاد و الکی خوش، اما نمی‌شود، «نمی‌توانم».

پینوشت: سهراب در ایمیلی به من نوشته که نوشته هایم «سرشار از امیدو و زندگی» است، امیدوارم این نوشته مأیوس‌اش نکرده باشد.