Divas: Animal, Human, Mystery is the name of the latest exhibit of sculptures (composite + gold leaf) of artist Fereydoun Ave, currently on view through 2 June 2010 at Khak Art Gallery in Tehran.
They are not daevas but humans or -- just the same -- animals. They are human-gods made by humans. They are neither entirely good nor evil. They are the modern Abulhols of our myth-free world, borrowing parts of their bodies from wretched animals that human hands have brought to the brink of extinction: the giant horns of a mountain goat, the antler of a deer treading the heights, the sword of a fish wading the deep seas, and the arching shell of an ancient turtle sitting silently to the passage of time.
They are daevas and although they carry the mysterious voice of gods, their bodies are made up of earthen material. Their powerful claws are neither that of a roaring lion nor that of a diving eagle -- they belong to the seat of people whose power rests on vanity; the furnishings of the mansions of a new moneyed class. They are the neo-demon-gods who have wrenched their power from the earth to rub shoulders with the heavens. Exposed to golden rays, they are blind to the strife of ordinary people.
But these gods reincarnate must don faces becoming of their station; visages borrowed from the age of the end of man; of man-gods -- from the Adriatic to the Helen and Zeus and Apollo of the West, gods that coast History west and east of the globe.
In the age of eclecticism and the confounding of the boundaries of being and nothingness, their meanings are hollowed of all designation -- they are no longer gods nor demons nor animals nor man but they are all at the same time.
These are the daevas of our time that Fereydoun Ave is masterfully bringing before our eyes, in silence and in simplicity.
دیوها: حیوان، انسان، راز نام جدیدترین مجموعه مجسمههای فریدون آو است که از ۲۵ اردیبهشت تا ۱۲ خرداد در گالری خاک به نمایش درآمده است.
دیو نیستند، از آدمیاناند، همانگونه که از حیوان. انسان خدایانی مصنوع دست بشر که نه به تمامی خیرند و نه همهتن شر. ابولهولهای امروزین جهان بیاسطورهاند که پارههای تنشان را از حیوانکهای مفلوکی به عاریت گرفتهاند که دستی انسانی سلاخیاش کرده است: شاخهای عظیم قوچ و بز و غزالی که روزی بر بلندیها زیستهاند، اره دندانهدار ماهی خوفآوری که اقیانوسی عمیق و تاریک را درنوردیده است و لاکِ سنگپشت عظیمی که سالیان سال در سکوتْ گذر قرنها را به نظاره نشسته است.
«دیو»اند و گرچه صدای جادویی خدایان را با خود دارند اما تنشان را از اسباب و ادوات آدمیان خاکی سرهم کردهاند. پنجههای قدرتمندشان نه ضربه سترگ شیر و ببر بیابان را با خود دارد و نه چنگال یغماگر عقابی را. پایهها و آرایههای پُر زرق و برق منزلگاه آدمیانیاند که همه قدرتشان در گرو مکنتی بوده است که در همیان خود داشتهاند؛ پارهای از اثاث و اسبابِ سرای پر تنعم تازهدستبهجیبشدگانی که خدایگانِ بسیار آدمیانندْ از دولتِ سکهای که در کیسه دارند. نو دیو خدایانیاند قدرت از زمین ستانده و سر بر آسمان ساییده که بارقه زر دیدگانشان را کور کرده است به آنچه بر آدمیان میرود.
این دیو نوظهور را اما چهرهای باید که خورند والایی شأنش باشد؛ چهرهای وام گرفته از دوران سرآمدی انسان؛ از زمانه انسانخدایی؛ از دریای اژه و از نسل هلن و زئوس و آپولون که از مغرب تاریخ برآمده باشند و خدایگانیشان حجت تاریخ خاور و باختر باشد!
در روزگار اعوجاج و امحاء هر مرز و سرحد که هرآنچه هست و نیست از معنای قطعی تهی میشود نه خدایی میماند و نه دیوی، نه جانور و نه آدمی. آنچه ماندهاست همه هست و هیچکدام نیست.
اینگونهاند این دیوهای عصر نو که فریدون آو پیشکشمان میکند در خلوت و سکوت و به کمال استادی.
They are not daevas but humans or -- just the same -- animals. They are human-gods made by humans. They are neither entirely good nor evil. They are the modern Abulhols of our myth-free world, borrowing parts of their bodies from wretched animals that human hands have brought to the brink of extinction: the giant horns of a mountain goat, the antler of a deer treading the heights, the sword of a fish wading the deep seas, and the arching shell of an ancient turtle sitting silently to the passage of time.
